Pisarz przede wszystkim powinien obawiać się tego, że kiedy nie będzie miał nic więcej do powiedzenia, nagle… — Wolfgang Schorlau

Najgorszym rodzajem piękna jest to niedostępne (…). Ten rodzaj nieosiągalnej elegancji, która stanowi tylko inny wyraz zwyrodnienia.

To stara pieśń, skarga macho, przyznanie się do własnej bezsilności i jednocześnie daremny bunt przeciw temu. (…) słuchał muzyki, jakiej nie słyszał nigdy wcześniej. Porywał go pulsujący rytm, a także… samotność? I pożądanie, które żyje w bluesie.

Czy zrozumienie zmienia człowieka? Napełnia go radością, czy też sprawia, że jest mu lżej na duszy, tylko wtedy, kiedy jest podchmielony.