Wanda Chotomska

tu śpiewała lipowa kołyska,

tutaj wiatr grał piosenki na listkach,

tutaj malwy nuciły niebiesko.

- Kto wam do czapek

takie ładne pióra?

- Zapytaj się orła,

co lata po górach.

A kiedy słońce znad ogrodu

zejdzie wieczorem do zachodu,

kiedy za oknem milkną świerszcze

i żabom się już kumkać nie chce,

gdy zmęczą się rozmową słowa,

inna zaczyna się rozmowa.

- Widzisz?

- Widzę - klawisze grają.

- Słyszysz?

- Słyszę - deszcz w liściach dzwoni.

Pod wierzbami w Łazienkach Chopin

krople deszczu kołysze w dłoni.

I nie mówcie,

że kwiatów za dużo,

bo to moje codzienne wesele -

kwiaty, kwiaty - muzyka dla oczu,

a muzyki nigdy za wiele.

Ukłoniła się świeczką choinka,

pochyliły się nasze cienie.

- Pan na zawsze już z nami zostanie,

prawda, panie Chopinie?

Kto miesza w fortepianie?

- Muzyka - mówi brat.

A mnie się zdaje, że ptaki,

a mnie się zdaje, że wiatr...

Frunęły kwiaty z koszy,

kołyszą się nad miastem,

frunęły z parapetów

firanki falbaniaste -

a ten walc przez liście śmieje się perliście

Gdzie się muzyka zaczyna?

Gdzieś tam we mgle -

od chmur,

od gór,

od orlich piór,

od wiatru w skalnych kominach,

co cię do tańca rwie -

tam się zaczyna.

Polonezem wchodzą drzewa w polską jesień,

śpiew tej ziemi w swoich liściach każde niesie.

Można przywieźć tyle pamiątek

i podarków tyle dla wszystkich

ile tylko udźwigną tragarze,

ile tylko pomieszczą walizki.

Przepraszam, że się wtrącę –

ćwiczyłem przez pół wieku,

a pan przez dwa miesiące.

Pan ma poważne braki,

pan się powinien szkolić,

a pan na występ jedzie

do Żelazowej Woli.