Tove Jansson

Mama Muminka położyła się tu, w tym osłoniętym od wiatru miejscu. Widziała stąd tylko błękitne niebo i goździki morskie, kołyszące się nad jej głową. „Odpocznę tylko chwilę” – pomyślała. Wkrótce jednak spała głębokim snem na ciepłym piasku.

Wszczęto gorączkowe poszukiwania. Tylko Piżmowiec odmówił udziału w nich.

– Ze wszystkich niepotrzebnych rzeczy – powiedział – torebki są najbardziej niepotrzebne. Zastanówcie się tylko. Czas płynie i dni mijają zupełnie tak samo, niezależnie od tego, czy Mama Muminka ma torebkę, czy nie.

– To jest ogromna różnica – powiedział Tatuś Muminka. – Przyznam się, że czuję się zupełnie obco wobec Mamy Muminka, gdy nie ma torebki. Nigdy jeszcze nie widziałem jej bez torebki.

– (…) Przestańcie jeść, dzieciaki – zawołał. – Jedzenie zabieramy z sobą!

– Czy można zjeść to, co się już ma w ustach? – spytał Ryjek.

– Jest to figura z dziobu statku – objaśnił Tatuś Muminka, który za młodu wiele pływał po morzu. – Marynarze często ozdabiają przód statku piękną drewnianą królową.

– Po co to robią? – zapytał Ryjek.

– Żeby statek naprawdę pięknie wyglądał – objaśnił Tatuś Muminka.

– Ale dlaczego ona nie ma pleców? – dziwił się Paszczak.

– Bo właśnie plecami przymocowana była do statku – odparł Ryjek. – Nawet noworodek potrafi to zrozumieć!

– Ale zdziwiliście się, co? – powiedział stawiając niepewne kroki na długich, pajęczych nogach. – Nie macie pojęcia, gdzie byłem!

– To nas wcale nie interesuje – odparł Ryjek. – Ale jesteś rzeczywiście tak brzydki, że każdego może to zdziwić.

– Przesuń się trochę – powiedział Paszczak. – Napadało mi do łóżka.

– Masz pecha – odpowiedział Migotek i odwrócił się na drugi bok.

– Właśnie dlatego miałem zamiar spać w twoim dołku – wyjaśnił Paszczak. – Nie bądź taki migotkowaty.

Panna Migotka natychmiast podniosła łapki, żeby się uczesać, ale – niestety, w łapkach trzymała tylko jeden nadpalony kosmyczek włosów. Przyglądała mu się z największym przerażeniem.

– Wyłysiałaś – powiedział Migotek.