Susana Fortes

Cofanie się czasie, żeby dać się poznać, to jedna z granic, które najtrudniej jest przekroczyć.

Milczenie lub mówienie to dwie przeciwstawne formy ingerowania w przeznaczenie. Zawsze tak było. Teraz i pięć wieków temu. Mówią niewinni i dzieci, a także ci, którzy nie boją się prawdy. Milczą sceptycy, ludzie podejrzliwi i ci, którzy sądzą, że będą kiedyś mieli coś do ukrycia.

Błędem jest sądzić, że nad małymi rzeczami panujemy, a nad dużymi nie. Życie dowodzi, że jest akurat odwrotnie. Zawsze istnieje jakaś błahostka, budzik, który pewnego ranka nie zadzwonił i ocalił nam życie, bo dzięki temu nie przecięliśmy drogi samochodowi pędzącemu na czerwonym świetle; szczególny moment, kiedy uświadamiasz sobie w bramie, że o czymś zapomniałeś, i wracasz po to, nie wiedząc, że właśnie ta chwila ocali cię od wypadku albo go na ciebie sprowadzi.

Najgorszą ze wszystkich nieobecności jest poczucie utraconego świata, które nigdy nas już nie opuści.

Kiedy człowiek się zagubi w marazmie wieków, dni i tygodnie nabierają innego rytmu i nagle wydarzenia, które miały miejsce przed wielu laty, stają się nam bardzo bliskie, podczas gdy inne, całkiem niedawne sprawy, wydają się tak odległe, że w końcu ulatują sprzed naszych oczu jak zwykła kartka porwana przez wiatr.

Człowiek o reputacji koniokrada nie kieruje się przekonaniami politycznymi ani osobistymi sympatiami.

Istnieją dystanse nie do pokonania.

Ludzie, którzy nie mieli wstępu za kulisy, nie zdawali sobie sprawy, kto tak naprawdę rządzi światem. (…) Podobnie jest teraz. Od zamachu na Bliźniacze Wieże żyjemy w kulturze podejrzliwości, polityka międzynarodowa obfituje w ściśle tajne posunięcia i o wielu sprawach, które nas bezpośrednio dotyczą, się nie mówi.