Stanisław Tokarski

Olimpijczykom judo jawi się dziś w wizji ogromnego kolosa. Kilkadziesiąt milionów zarejestrowanych zawodników, setki tysięcy klubów, wielkie światowe imprezy, międzynarodowe kongresy sędziowskie — oto fragmenty wielkiej machiny sportowej, nie zawsze miłej sercu miłośników tego co piękne, gdy małe.

Teatralność klimatu aikido wzmaga sama mechanika ruchu. Każdy dobry aikidoka praktykujący samotnie lub z partnerem daną formę jest więc z natury sztuki tancerzem, mimem i aktorem wrażliwym szczególnie na mowę gestu.

Walka sumo przypomina zmagania olbrzymów, którzy kiedyś ponoć zamieszkiwali i tworzyli Wyspy Japońskie, stanowi żywe i pełne dramatycznego napięcia wspomnienie epoki Izanami i Izanagiego, gdy łzy bogów tworzyły jeziora, a miłość rodziła płonące wulkany.

Sztuka kendo jest niezwykle widowiskowa, jako teatr sam w sobie w najwyższym stopniu nadaje się do propagowania. Jest jednocześnie teatrem misteryjnym; każdy z praktykujących silnie przeżywa poznawane stopniowo sekrety.

W cieniu kapryśnie rozwijającego się na Zachodzie karate wyrosła konkurencyjna dlań sztuka, dynamicznie i spektakularne koreańskie taekwondo. Jego najnowsza popularność łączy się z tworami wideo, a także z produktami dużego i małego ekranu. Wspaniałe pasaże taekwondo zawierają niektóre filmy króla awanturników Jamesa Bonda, jak i historie indiańskiego wychowawcy trudnych dzieci, dzielnego Billy Jacka.