Tętniące serce

Jak długo jeszcze można siedzieć i wyprawiać sobie uczty z myśli, tak długo wszystko dobrze!

Był zazwyczaj małomówny, jak wszyscy, których myśli bujają daleko i dlatego nie dostrzegają, co się wokoło nich dzieje.

[...] tęsknota, podobnie, jak każda inna choroba wymaga czasu, by się przełamać i zniknąć.

Wszystko jest tak, jak być powinno [...]. Młodzi nie mogą siedzieć ciągle na karku starym... trzeba koniecznie, by szli w świat... tak, tak, kochani ludzie, inaczej być nie może!

Oto, nie można przecież uważać za człowieka, jak należy tego, którego serce nie bije żywym tętnem, ani z bólu, ani też z radości.