Ostatnio dodane

Bowiem słuszność ma filozof, który mówi, że granica między szczęściem a melancholią nie grubsza jest aniżeli ostrze noża.

[...] rozkoszował się poczuciem, że jest zawsze i zawsze i zawsze sam.

Natura i pisanie zdają się żywić do siebie wrodzone anse; poznać je ze sobą, a rozszarpią się na strzępy.

Zieleń w naturze to jedna sprawa, zieleń w poezji - inna.

Śmierci nie rozdziela się jak majątku. Nikt nie idzie szukać smutku.

Zaczynam spłacać długi. Lepiej zacząć wcześnie, żeby jak najprędzej skończyć.

Złudzenie? To drogo kosztuje.

Tam gdzie powietrze zmienia barwę wszystkiego, życie przepływa, jakby było szeptem, jak gdyby było tylko szeptem życia...

[...] może wcale już nie wróci. Tak zaczynali wszyscy. Muszę iść tu, muszę iść tam, coraz dalej. Aż wreszcie odeszli tak daleko, że już nie wrócili.

Każde westchnienie to jakby cząsteczka życia, która się od człowieka odrywa.

[...] modlitwami brzucha nie napełnisz.

Jest nadzieja dla nas, wbrew nam.