Ostatnio dodane

Z człowiekiem jest wszakże jak z drzewem. Im bardziej dąży ku wysokościom i jasnościom, tym silniej jego korzenie ciągną ku ziemi, w dół, w ciemność, głębię: w zło.

Gdybym chciał oburącz potrząsnąć tym drzewem, nie potrafiłbym tego uczynić. Ale wiatr, którego nie widzimy, dręczy je i gnie, w którą chce stronę. Najgorzej dręczą nas i gną niewidzialne ręce.

Uwierzyłbym tylko w takiego boga, który potrafi tańczyć.

Odważnych, beztroskich, drwiących, brutalnych - takich nas chce mądrość; ona jest niewiastą i zawsze miłuje tylko wojownika.

To, że każdemu wolno posiąść umiejętność czytania, szkodzi z czasem nie tylko pisaniu, ale i myśleniu.

W górach najkrótsza droga wiedzie od szczytu do szczytu, ale po to trzeba mieć długie nogi. Przypowieści winny być szczytami, a ci, do których się mówi - wielcy i rośli.

Ale czym innym są myśl, czyn i obraz czynu. Między nimi nie obraca się koło przyczyny.

Człowiek jest czymś, co trzeba przezwyciężyć.

Kogo płomień zazdrości otoczy, ten na koniec, jak skropion, zatrute żądło skieruje przeciw sobie.

Wzgardzicielom ciała chcę rzec me słowo. Nie, aby inaczej i innych uczyli, lecz by własnemu ciału powiedzieli „żegnaj” - a więc umilkli.

Cierpienie i niemożność - one stworzyły wszystkie zaświaty;

Mniej bezpiecznie czułem się wśród ludzi niż pośród zwierząt [...]