Ostatnio dodane

Musi się dojść do różnych myśli, kiedy się człowiek zacznie zastanawiać nad tym i owym.

Nie tkam nosa do cudzego prosa.

Widziałem przyjście Pana: płaszcz chwały go odziewał

I z takiej szedł winnicy, co rodzi grona gniewu.

Książki są psa warte. Człowiek musi mieć kogoś bliskiego. Dostaje fioła, jak nikogo nie ma. [...] Nieważne, kim jest ten drugi, byleby tylko był. Mówię ci! [...] Mówię ci, człowiek z tej samotności może się rozchorować!

To dobre chłopisko [...]. A do tego nie potrzeba rozumu. Czasem mi się wydaje, że jest na odwrót: spryciarz rzadko bywa porządnym człowiekiem.

Może na tym przeklętym świecie ludzie boją się siebie.

Nigdy nie pij wody, jeśli nie płynie […].

Bywają w życiu człowieka chwile – zwłaszcza po okresach stałego podsycania próżności odwagą zamiarów – gdy nogi uginają się nagle, jakby były z waty, i jedyne, czego naprawdę się pragnie, to uciec nie oglądając się za siebie.

Ludzie pokonani w walce o coś, w co wierzą, biorą na siebie z ochotą męczeństwo jak gorzką nagrodę swej samotności. Rzecz jednak w tym, że mało jest takich, u których wytrwałość ciała dorównywa sile wiary.

[...] szczęście nie jest nigdy dla biorących tym, czym wydaje się dającemu.

[...] nie należy nikogo uszczęśliwiać wbrew jego woli.

Poniżej pewnego poziomu życia wytwarza się w człowieku coś w rodzaju fatalistycznego przywiązania do swojej doli, coś w rodzaju gorzkiego doświadczenia, że każda zmiana może być tylko zmianą na gorsze.