Ostatnie historie

[...] istnieją dwie prawdy - to, co jest, i to, co nam się wydaje, że jest.

[...] każdy ból, każde cierpienie jest swoistym rodzajem dezynfekcji.

[...] obudzenie się kosztuje, zaśnięcie też, robienie i nierobienie, podjęcie i zaniechanie, miłość i samotność. Trzeba kupować bilety, żeby uczestniczyć we własnym życiu.

Najpierw dokładne zegary posiekały czas na małe nieludzkie kawałki, a teraz karty kredytowe w bankowym zaciszu tną życie na kolejne odcinki i wyceniają chwile w konkretne kwoty.

Taki jest jego [świata] podstawowy mechanizm - oderwać ludzi od siebie, rozrzucić ich na wszystkie strony jak kukiełki, zmienić w samotne, tułające się punkciki, pozwolić im się zgubić i pozapominać.

Ciała są jednak skończone, niweczy je wszystko: sen, pościel, ubrania, konieczność wychodzenia z domu, niepokój.

[...] dojście do końca jest zebraniem wszystkiego w garść, ujęciem w jedną małą kolekcję chwil życia. Nie żadną stratą, a wręcz przeciwnie - odnalezieniem tego, co wydawało się pogubione.

Nie powinno się wierzyć zdjęciom - sugerują, że czas pozbawia ludzi siebie samych, że tnie nasze życie na małe kawałki i maceruje tym samym nasze dusze.

Gdyby tak można odmłodzić człowieka, jak drzewo. Ściąć z niego złe wspomnienia, zeskrobać cały ból, wszelkie rozczarowania, jak martwą tkankę; poobcinać błędy, głupie decyzje, pomyłki, prześwietlić myśli.

Wszyscy umrzemy i powinniśmy się na to przygotować, powinniśmy powoływać stowarzyszenia wspierające umieranie i ufundować szkoły, aby się tego nauczyć, żeby chociaż ten ostatni raz w życiu nie popełnić już błędu.

Kicz jest wtórnością, powieleniem, mimikrą, która usiłuje wykorzystać raz stworzoną formę.

Kicz jest pustym, bezrefleksyjnym naśladowaniem tego, co zostało naprawdę przeżyte, co zostało odkryte po raz pierwszy i jedyny.

Ludzie spotykają się jedynie po to, żeby zobaczyć, jak bardzo różnią się od siebie. Z tymi, którzy różnią się od nich najbardziej, zostają na dłużej. Jakby życie chciało pokazać im wszystko, co nie jest nimi.

[...] mówienie pieczętuje wszystko, co zobaczone.

[...] fizycznie składamy się z tego, co umarło, z tamtych zaprzeszłych światów, jesteśmy pięknym skutkiem rozpadu.

[...] nie wiem, co to znaczy: po kolei - według dat? Nie pamiętam dat. Zresztą, co to za porządek - daty. Życie układa się w głowie raczej według kolorów i męczących szczególików.

Granice są po to, aby nam pokazać, że istnieją rzeczy, których nie można przekroczyć.

Granice są potrzebne ludziom jak powietrze. Bez granic, każdego rodzaju, nie wiedzielibyśmy, jak żyć; ani kim jesteśmy, ani co mamy do zrobienia.

Niepokoi mnie, że to samo możemy widzieć inaczej. Że każdy ma w oczach jakiś filtr i ten filtr powoduje, iż widzi się zupełnie inne rzecz, patrząc na to samo.

Nie umiera się tak od razu, pyk i po wszystkim. Trzeba pozwolić śmierci, żeby rozgościła się w ciele, a życiu wypłynąć bez przeszkód, kropla po kropli, jak z sopla, który topi się w oślepiającym świetle słońca.

Ciało nic o sobie nie wie, musi przeprowadzić na sobie test, żeby dowiedzieć się, jak funkcjonuje jego mechanizm.

Myśl o własnej śmierci jest dobra, cierpko-słodka jak młody agrest, jak pierwsze jabłka.

Jawa różni się od snu natężeniem myśli [...].

[...] lepiej jest poruszać, niż być poruszanym, lepiej czarować, niż pozwolić się owładnąć zaklęciu, lepiej być żywym niż umarłym, choćby udawanym.

Droga prowadzi prosto, kierunek najlepszy z możliwych i, według baśni, najbezpieczniejszy, po linii najmniejszego oporu, gwarantujący dotarcie do celu.

Kto nie widzi szczegółów, nic nie wie. A kto nic nie wie, mimowolnie robi się okrutny.

Oczekiwała zawsze, że śmierć ma klasę, wszystko, co z nią związane, powinno być wzniosłe. Tymczasem okazuje się, że jest tak samo byle jaka jak życie.

Każda rzecz, która udaje inną, by tym samym wywołać uczucia, jest kiczem.