Pamiętniki Adama i Ewy

Na grobie Ewy. Adam: Gdziekolwiek była ona, był raj.

Wielka szkoda, że tak to odczuwa, gdyż inteligencja jest niczym; prawdziwe wartości spoczywają w sercu. Szkoda, że nie mogę sprawić, by zrozumiał, że dobre, kochające serce to prawdziwy skarb; skarb sam w sobie, i że bez niego intelekt to ubóstwo.

A jednak lepiej być samotną, niż niemile widzianą.

Po wszystkich tych latach widzę, że na początku myliłem się co do Ewy. Lepiej żyć z nią poza Ogrodem, niż w Ogrodzie bez niej.

[...] przekonuję się, że zasady tak naprawdę nie obowiązują, chyba że jest się najedzonym...

Teraz chyba rozumiem, po co jest cały tydzień: po to, żebym miał czas wypocząć po trudach niedzieli.