Mario Vargas Llosa

Może to i prawda, że na skutek późniejszych nieudolnych rządów wielu Dominikańczyków tęskni teraz za Truijllo. W niepamięć poszły nadużycia, zabójstwa, korupcja, szpiegowanie, izolacja, strach. Mit grozy został zapomniany. Wszyscy mieli pracę i nie popełniano tylu zbrodni.

Korzystam z tego, że jestem samotna, papo (…). Mogę przeznaczać czas na czytanie, zamiast na przykład zajmować się mężem i dziećmi.

Książki i czasopisma były najlepszą obroną przeciw przygnębieniu, które czasem mu dokuczało na skutek zamknięcia, monotonii i niepewności.

Zawsze ją fascynują dziwne drogi pamięci, kierunki, jakie przybiera w zależności od tajemniczych bodźców, nieprzewidzianych skojarzeń.

Mąż stanu nie może żałować swoich decyzji.

Jeszcze raz powtórzył sobie dewizę, która przyświecała mu przez całe życie: ani na chwilę, pod żadnym pozorem, nie tracić spokoju.

Nie rozumiesz tego, Uranio. Poznałaś wiele spraw dotyczących Ery Truijllo; niektóre wydawały ci się najpierw nie do przyjęcia, ale pod wpływem tego, czego słuchałaś, co porównywałaś, nad czym się zastanawiałaś, zrozumiałaś, że tyle milionów ludzi na skutek propagandy, braku informacji, ludzi otumanionych indoktrynacją, wyobcowanych, pozbawionych wolnej woli, możliwości wyboru, a nawet zaspokojenia własnej ciekawości – ze strachu i z racji wszechobecnego serwilizmu i uległości – zaczęło czcić Truijllo jak Boga.

Nikt jeszcze nie pokonał Kościoła z jego liczącą dwa tysiące lat historią.

Trwające przez lata fatalne samopoczucie, bo myślisz jedno, a robisz codziennie coś zupełnie innego, przyniosło taki skutek, że w swoich najskrytszych marzeniach wydał na Truijllo wyrok śmierci, doszedł bowiem do przekonania, że dopóki dyktator pozostaje przy życiu, zarówno on, Tony, jak i ogromne rzesze Dominikańczyków będą skazane na okropny stan ducha, na niezadowolenie z własnej egzystencji, na okłamywanie samych siebie i oszukiwanie całego otoczenia, na stałe posługiwanie się podwójnym obliczem: kłamstwem na użytek publiczny i prawdą na użytek prywatny, bo publicznie wyrazić jej nie było można.

Ale czy warto żyć, jeśli trzeba sobie odmawiać dobrych rzeczy.

Koniecznie powinna zachować pewną ostrożność i pomyśleć o przyszłości. Niewdzięczność ludzka jest znana od czasu, kiedy Judasz zdradził Chrystusa.

Człowiekiem honoru jest się w każdym momencie życia. (…). Ludzie honoru nie wybierają ucieczki! Walczą, a jeżeli trzeba, to umierają w walce.