Maja Lidia Kossakowska

Jakim prawem ten nadęty, śmieszny tępiciel chwastów ośmiela się przeszkadzać, skoro największe nieszczęście, jakie go kiedykolwiek spotkało, polegało na tym, że mszyce oblazły róże?

– Dziękuję – wymamrotał Gabriel. – Uratowałeś nas.

Fiołkowe oczy Zgniłego Chłopca pociemniały.

– Drobiazg – powiedział. – Czego się nie robi dla przyjaciół. Ale pozwól, że teraz pójdę w ustronne miejsce i zemdleję.

– Dugur, wiesz z kim teraz rozmawiam?

Galla skinął głową.

– To pan Asmodeusz – rzekł beznamiętnie. – Właściciel największej sieci kasyn i burdeli w Limbo i Otchłani, zwane Zgniłym Chłopcem, bo w wódce, cynizmie i luksusie próbuje utopić samotność i brak sensu życia.[...]

– Mam nadzieję, że tego go nie nauczyłeś, Azazelu – sarknął z przekąsem Asmodeusz.

Szef wywiadu Głębi klepnął go w plecy.

– Chodź, napijemy się wina, żeby utopić samotność i brak sensu życia.

Rozpierało go szczęście, jakiego nie zaznał od chwili wygnania z Królestwa. Na Jasność! Oto znów dowodzi Szarańczą, znów stoi na czele Aniołów Miecza. Z radości chętnie wycałowałby zakazane pyski odzyskanych podwładnych.

Chwała Królestwa, której Wieczność strzeże!

Myśmy Jej sługi, myśmy Jej żołnierze!

Garścią popiołu życie nasze spłonie!

W chwale Królestwa, przed Tym, co na tronie!

– Ktoś próbował z nim gadać?

– Ja – powiedział Kamael. – Wyrzucił mnie.

– Ściślej rzecz biorąc, razem z drzwiami – dodał Samael.

Z całym szacunkiem, Gabrysiu. Pan stworzył skrzydlatych żołnierzami czy ogrodnikami?

Nie przewrócę się, nawet się kurwa nie potknę…