Kerstin Gier

– Reszta mnie nie widzi – powiedział mały duch.

– Wiem. Mam na imię Gwendolyn. A ty?

– Dla ciebie wciąż jeszcze doktor White.

– Mam na imię Robert – powiedział mały duch.

– To bardzo ładne imię – zauważyłam.

– Dziękuję uprzejmie – powiedział doktor White. – Za to ty masz bardzo ładne żyły.

– To znaczy, że kiedy krąg zostanie zamknięty i hrabia będzie miał ten eliksir, Gwendolyn… – Leslie nie zdobyła się na to, by dokończyć.

– …umrze – uzupełniłam.

– …padnie trupem, wyciągnie kopyta, przekręci się, wyzionie ducha, uda się na wieczny spoczynek, zejdzie, kopnie w kalendarz – podpowiedział senny Xemerius.

– …zostanie zamordowana!

– Jest w nim zakochana.

– Nie, nie jest.

– Ależ tak, jest. Tylko jeszcze o tym nie wie.

– To, że mam pecha widzieć cię i słyszeć (…) nie daje ci jeszcze prawa do mojego towarzystwa. (…)

– Ale tobie do mojego, szczęściaro…

Nie ufaj nikomu. Nawet swoim przeczuciom.

– (…) Ale dżentelmen nie rozmawia o takich sprawach.

– Zgodziłabym się na taką wymówkę, gdybyś był dżentelmenem.

Zostańmy przyjaciółmi – ten tekst to już doprawdy był szczyt. Na pewno za każdym razem gdy ktoś wypowiada te słowa, gdzieś na świecie umiera jedna nimfa.