Czerwień rubinu

– Paliłyście coś? – spytał potem Gordon.

– Nie, kretynie – zaatakowała go Leslie. – Chciałyśmy sobie tylko w spokoju pogadać.

– Poszłyście na wagary, bo chciałyście sobie pogadać?! – Gordon stuknął się w głowę. – O rany! Dziewczyny!

Co było gorsze? Zwariować czy naprawdę podróżować w czasie?

Chyba to drugie, pomyślałam. Na to pierwsze pewnie można brać jakieś tabletki.

Tajemnica ma wielką moc i daje wielką moc temu, kto potrafi ją wykorzystać. Ale moc w rękach niewłaściwego człowieka jest bardzo niebezpieczna.

Opal i bursztyn to pierwsza para, agatu w B głosy, wilka awatara, duet – solutio! – z akwamarynem, za nimi z mocą szmaragd z cytrynem, karneole bliźniacze to Skorpion, ósmy jest jadeit, digestion. W E-dur czarny turmalin pobrzmiewa, w F blask szafiru jasny olśniewa i diament, z nimi prawie w rzędzie, jedenaście i siedem, Lew poznany będzie. Projectio! Czas płynie strumieniem, rubin to początek lecz i zakończenie.

Wiem, że istnieją rzeczy na niebie i ziemi, których nie potrafimy sobie wytłumaczyć. Ale być może nadajemy tym rzeczom zbyt wielkie znaczenie, zajmując się nimi tak mocno.

– Gotowa, Gwendolyn? (…)

– Gotowa, jeśli i ty jesteś gotów.

Rubin czerwony magią kruka obdarzony, G-dur zamyka krąg, przez dwunastu utworzony.

– Reszta mnie nie widzi – powiedział mały duch.

– Wiem. Mam na imię Gwendolyn. A ty?

– Dla ciebie wciąż jeszcze doktor White.

– Mam na imię Robert – powiedział mały duch.

– To bardzo ładne imię – zauważyłam.

– Dziękuję uprzejmie – powiedział doktor White. – Za to ty masz bardzo ładne żyły.

– Jest w nim zakochana.

– Nie, nie jest.

– Ależ tak, jest. Tylko jeszcze o tym nie wie.

Nie ufaj nikomu. Nawet swoim przeczuciom.