Klin

Zaczęłam od tego, że przeczytałam pół książki telefonicznej, sprawdzając, jakie instytucje znajdują się w alei Lotników. Czytałam systematycznie, od deski do deski i współpracownicy zaczęli patrzeć na mnie podejrzliwym wzrokiem. Co ona robi? Zwariowała? Już nie ma bardziej interesującej lektury niż książka telefoniczna?

– Pani Joanno – powiedział jeden z kolegów, przyjrzawszy mi się ze współczuciem. – Ja mam u siebie w domu książkę sprzed dziesięciu lat. Może pani przynieść? Skoro pani tak to lubi?…

– Wiesz, jesteś bardzo ładna dziewczyna – powiedział miękkim, cichym głosem.

To dopiero teraz to zauważył? Jak jest ciemno?

– Istotnie, w tym zielonym świetle muszę być szczególnie piękna. Jak świętej pamięci nieboszczka.

Dam pani świetną radę: klin klinem.