Dzisiaj wydaje mi się, że cała moja egzystencja to jedno pasmo klęsk: wyścig, którego wynik przecież się… — Jean-Dominique Bauby

W zasadzie nie pamiętam swoich snów. W zetknięciu ze światłem dziennym plącze się nitka scenariusza i obrazy bezpowrotnie się roztapiają. To może prawo komy. Ponieważ nigdy nie powraca się do rzeczywistości, sny też się nie ulatniają, lecz gromadzą i łączą w długą fantasmagorię, powracają jak serial.

Miłość, wzruszenie, estetyczne zachwyty są mi równie potrzebne jak oddech.

Od wolności dzielą mnie tylko jedne drzwi, których nie mam sił otworzyć.