Janet Fitch

Nigdy nie pozwól mężczyźnie zostać na noc (…). W świetle świtu pryska magia nocy.

Nie miej nadziei, że znajdziesz ludzi, którzy Cię zrozumieją, że znajdziesz kogoś kto wypełni tę przestrzeń. Inteligentna, wrażliwa osoba należy do wyjątków, bardzo rzadkich wyjątków. Jeśli spodziewasz się, że znajdziesz ludzi, którzy Cię zrozumieją, rozczarowanie wznieci w Tobie mordercze zapędy. Najwięcej, na co możesz liczyć, to że zrozumiesz sama siebie, będziesz wiedziała, czego chcesz, i nie pozwolisz, żeby bydło stanęło Ci na drodze.

Doznania, które najbardziej kojarzyły mi się z Bogiem, budziło we mnie błękitne bezchmurne niebo i pewien rodzaj ciszy, ale jak się modlić do czegoś takiego?

Człowiek potrafi znieść wszystko. Ból, którego nie możemy znieść, zabija nas od razu.

Jesteśmy czymś więcej niż nasze biografie (…).

Miłość jest iluzją. Snem, z którego się budzisz z potężnym kacem i długiem w banku.

Nikt ci mnie nie zabrał, mamo. Nigdy ci się nie wyrwałam, kiedy prowadziłaś mnie za rękę. Nie tak się to odbyło. To było raczej jak z samochodem, który zaparkowałaś po pijanemu i potem nie pamiętałaś, gdzie go zostawiłaś. Przez siedemnaście lat patrzyłaś w inną stronę, a gdy się odwróciłaś, nie poznałaś kobiety, którą zobaczyłaś. A teraz ja mam współczuć tobie i innym kobietom, które zgubiły dzieci podczas napadu, morderstwa, fiesty chciwości? Zaoszczędź swoją empatię poetki i znajdź jakiegoś innego wyznawcę.

Kim jestem? Jestem tym, kim mówię, że jestem, a jutro kimś zupełnie innym. Jesteś zbyt nostalgiczna, chcesz żeby pamięć Cię ochroniła, otuliła. Przeszłość jest nudna i uciążliwa. Liczy się tylko nasze własne ja i to, co stworzymy z tego, czego się nauczyliśmy. Wyobraźnia bierze, co jest jej potrzebne, a resztę wyrzuca – a Ty chcesz zbudować muzeum tych resztek.

Nie magazynuj przeszłości, Astrid. Nie pielęgnuj żadnych wspomnień. Spal wszystko. Artysta jest feniksem, który płonie, żeby zaistnieć.

I Claire. Jej pomnik zbudowałam z kufra podróżnego z lat trzydziestych, biała skóra z czerwonymi patentowymi okuciami. Kosztowała mnie 50 DM, ale wyściełana była fiołkoworóżowym jedwabiem ze znakiem wodnym, przypominającym słoje drzewa, jak pogrzeb w pudle. Wewnątrz wieka poprzyklejałam kawałki pomalowanego na biało winylu z płyt gramofonowych, które miały przypominać skrzydła motyli. Każda maleńka szufladka w środku zawierała jakiś sekret. Siatkowate miniaturowe ryby. Szufladka pełna tabletek. Sznur pereł. Skrzypce z liścia paproci. Gałązka rozmarynu. Zdjęcie Audrey Hepburn z Dwoje na drodze. W jednej szufladzie dwadzieścia siedem synonimów łez. Serdeczna rosa. Miód żalu. Smutna woda. Die Trdnen. Eau de douler. Los rios del corazon.