Kłamca 2

(…) dziś w programie Jerrego Springera będzie o kobietach, którym objawiły się anioły i zaszły w ciążę. Strasznie jestem ciekaw, jak to się udało, zważywszy, że skrzydlaci nie mają sprzętu, prawda?

– Nie rób tego! – krzyknął Bachus, sięgając do kieszeni. (…) Wydobył z kieszeni jabłko. Uniósł je do góry niczym kapłan świętą relikwię.

– Jeśli pozwolisz nam odejść, damy ci to – powiedział. – Mamy więcej.

– Ten pan nie ma pojęcia, co to, Bachusie – stwierdził Eros.

Loki wzruszył ramionami.

– Przeciwnie – powiedział. – Doskonale wiem. To jest jabłko, owoc z drzewa zwanego jabłonią. Całkiem smaczny, choć bywa kwaskowaty, zależy od odmiany. Ale teraz wybaczcie, nie jestem głodny.

(…) nie zawsze trzeba wygrywać, żeby zostać zwycięzcą. Czasem wystarczy, że inni przegrają.

– Jam jest Herakles, syn Gromowładnego Zeusa – powiedział z dumą. – I przybyłem, by odzyskać swoje dziedzictwo.

Nieznajomy uśmiechnął się i wypluł wykałaczkę. (…)

– A ja jestem Loki i gówno mnie obchodzi twoje dziedzictwo.

Zeus zaciągnął się papierosem i puścił kółko z dymu.

– Może trochę więcej szacunku – powiedział. – Jestem w końcu twoim ojcem.

– O Tak – zgodził się bóg wina. – Ojciec Wirgiliusz liczył dzieci swoje, a miał ich wszystkich sto dwadzieścia troje – zaśpiewał, potwornie fałszując. – A czyim ojcem nie byłeś?

– Moim – powiedział krótko Eros.

– Co?

– Mówię, że ja nie jestem jego synem.