Izabela Fietkiewicz-Paszek

Aż się uda sztuczka:

będzie tak, jak gdyby grali nas dublerzy –

inna ja, nie ten deszcz, nie on się rozpędzi.

(…) nie wraca się w miejsca oznaczone strachem,

nie wolno przeoczyć pulsujących świateł,

ignorować przeczuć, znaków czy ostrzeżeń (…)

ułóżmy ciała w gardę

przed jesienią.

Dzień pierwszy: umyć, ubrać, wybrać

trumnę. Wieńce, urzędy. Ksiądz.

Krzyczała na sąsiadkę, co w łapciach

wyszła przed dom pytać. Więcej

nie pamięta. Jak i dnia ślubu.

twoje kocham brzmi jak trzeba

kotu wymienić wodę

i piasek

w klepsydrze zacina się:

kwestia czasu

i tylko nagłe miłości

– jak swastyka na przydrożnej kapliczce czy sprytna

przerzutnia – zaskakujące, dają schronienie: cień

nadziei na zdrowy puls i na zdrowe pozory

zieleni.