Non stop dookoła świata

Cóż zatem może mi grozić? Gdy wejdę na Pacyfik, zostanie mi tylko jeden próg, Horn. Jeżeli nie będę miał poważnej awarii, przeżyję ten rejs. Chcę przeżyć. Ciągle myślę i marzę o swoim domu. I choć byłem przygotowany na to, że mogę zginąć, ogarnia mnie rozpacz na samą myśl, jak to będzie, kiedyś w przyszłości, po latach kiedy naturalną kolejnością rzeczy trzeba będzie rozstać się z życiem.

Siedzę w fotelu, obserwuję. Jest zimno, na zewnątrz 4,5 ℃, pod pokładem 11 ℃. Mój ubiór: 4 pary podkolanówek, w tym jedna para wełnianych długich pończoch z kompletu nurkowego, 2 pary niewymownych, w tym jedne wełniane nurkowe, dół dresów, spodnie kufajkowe, z podpinką, podkoszulka, dwie koszule, dwa swetry, czapka futrzana.

Najpiękniej ze wszystkiego jest marzyć, na lądzie o morzu, na morzu o lądzie. Nigdy, w żadnym rejsie nie tęskniłem za lądem, ten jest pierwszy.

Jestem szczęśliwy, ale mam łzy w oczach. Na dnie serca ciągle leży smutek i tęsknota, które często, zwłaszcza gdy zapada zmrok i dzień się kończy, podchodzą wyżej aż do oczu. Tłumaczę sobie: zleciało 100 dni, zleci i 70, a wtedy, jako że będzie połowa rejsu, będzie można uważać, że wracamy i liczyć dni do końca. Nie wiem ile świat ma końców, ja znam dwa: pod Hornem i tutaj, na styku Atlantyku z Oceanem Indyjskim.

Wigilia. Myślami jestem bez przerwy w domu. Widzę, jak siadają do stołu W Polsce jest ciemno, zima, godzina osiemnasta, u mnie dopiero dziesiąta rano. Siedząc przy stole rozmawiają o mnie, widzę na twarzach troskę, że od trzech miesięcy nie ma wieści o mnie, ale w sercach nadzieja i wiara że żyję, że żegluję, że idę do przodu.

Jeżeli to między palcami jest odciskiem, to nic groźnego. Ale jeśli jest to źle zagojona rana, czy nie wytworzy się zakażenie? Co będzie, jeżeli rzuci się gangrena? Dokąd się udać? Gdziekolwiek bym nie szedł, wszędzie ponad miesiąc żeglugi. Gdy sytuacja stanie się krytyczna, nigdy nie dojdę. Umrę na jachcie, który po jakimś czasie zatonie na skutek nie wypompowanego przecieku.

Nie boję się śmierci, wydaje mi się, ale żyć pragnę, bardzo pragnę. Ten rejs jest jednym z zadań mojego życia, które muszę wykonać. Morze przyjdzie kiedyś taki rejs, z którego nie będzie powrotu. Będzie to rejs jak sądzę, na jachcie małym, wielokrotnie tańszym od tego, na którym płynę. Nie dla mnie trumna za 7 milionów.