Najpiękniej ze wszystkiego jest marzyć, na lądzie o morzu, na morzu o lądzie. Nigdy, w żadnym rejsie nie… — Henryk Jaskuła

Cóż zatem może mi grozić? Gdy wejdę na Pacyfik, zostanie mi tylko jeden próg, Horn. Jeżeli nie będę miał poważnej awarii, przeżyję ten rejs. Chcę przeżyć. Ciągle myślę i marzę o swoim domu. I choć byłem przygotowany na to, że mogę zginąć, ogarnia mnie rozpacz na samą myśl, jak to będzie, kiedyś w przyszłości, po latach kiedy naturalną kolejnością rzeczy trzeba będzie rozstać się z życiem.

Siedzę w fotelu, obserwuję. Jest zimno, na zewnątrz 4,5 ℃, pod pokładem 11 ℃. Mój ubiór: 4 pary podkolanówek, w tym jedna para wełnianych długich pończoch z kompletu nurkowego, 2 pary niewymownych, w tym jedne wełniane nurkowe, dół dresów, spodnie kufajkowe, z podpinką, podkoszulka, dwie koszule, dwa swetry, czapka futrzana.

Jestem szczęśliwy, ale mam łzy w oczach. Na dnie serca ciągle leży smutek i tęsknota, które często, zwłaszcza gdy zapada zmrok i dzień się kończy, podchodzą wyżej aż do oczu. Tłumaczę sobie: zleciało 100 dni, zleci i 70, a wtedy, jako że będzie połowa rejsu, będzie można uważać, że wracamy i liczyć dni do końca. Nie wiem ile świat ma końców, ja znam dwa: pod Hornem i tutaj, na styku Atlantyku z Oceanem Indyjskim.