George R.R. Martin

(…) nocne piękności bledną o świcie, a ojciec wyrzeka się rano dzieci spłodzonych nocą po pijanemu.

Przysięgam ci, o wiele trudniej jest siedzieć na tronie, niż go zdobywać. Wydawanie praw to żmudna praca, podobnie jak liczenie miedziaków. Do tego jeszcze ludzie… tłumy ludzi. Siedzę na tym cholernym żelaznym tronie i wysłuchuje ich narzekań, aż mi drętwieje tyłek, i rozum także. Wszyscy czegoś chcą, pieniędzy, ziemi albo sprawiedliwości.

Im jaśniej człowiek płonął za życia, tym mocniej jego gwiazda świeci w ciemności.

Czym jest honor wobec miłości do kobiety? Czym jest obowiązek wobec radości, jaką się czuje, kiedy trzyma się w ramionach nowo narodzonego syna… albo wspomnienia uśmiechu barta? Wiatr i słowa. Słowa i wiatr. Jesteśmy tylko ludźmi, których bogowie uformowali do miłości. Oto istota naszej chwały i naszej tragedii…

Czarne skrzydła, czarne słowa.

Trudno jest przyjmować rozkazy od człowieka, z którego śmiejesz się za jego plecami.

Odwaga może w dużej mierze zakryć czyjąś głupotę (…).

Mój ojciec czuje słabość do głów wbitych na pal, szczególnie jeśli są to głowy tych, którzy w jakiś sposób go zdenerwowali.

(…) nie zawsze można było zostać w miejscu, do którego człowiek przynależał.

(…) każdy siniak to nowa lekcja, a każda nowa lekcja czyni cię lepszym.

(…) czasem milczenie przynosi więcej odpowiedzi niż kolejne pytania

Od czasu do czasu dobrze jest, żeby ktoś trochę z nas zadrwił, lordzie Mormont, inaczej zaczynamy traktować siebie zbyt poważnie.