Stal i śnieg. Nawałnica mieczy. Pieśń Lodu i Ognia. Tom 3. Część 1. Wydanie serialowe

Lepsze złoto w sakiewce niż złoto w przyszłości.

Kiedy słońce zajdzie, nie zastąpi go świeca.

(…) stare opowieści są jak dawni przyjaciele, których trzeba od czasu do czasu odwiedzać.

Jeśli coś zginie, wszyscy zawsze spoglądają na mnie, od czasu, kiedy zgubiłem tego konia. Jakbym mógł coś na to poradzić. Koń był biały i padał śnieg, no to czego się spodziewali?

Rhaegar walczył dzielnie, Rhaegar walczył szlachetnie, Rhaegar walczył honorowo. I Rhaegar zginął.

Życie jest ciepłem, ciepło jest ogniem, a ogień jest u Boga i tylko u Boga.

Ludzie to ludzie (…). A smoki to smoki. więcej

(…) w bitwie dyscyplina bierze górę nad liczbą (…).

Pieniądz w nieodpowiednich rękach jest równie niebezpieczny jak miecz.

Mur jest tylko tak silny, jak ludzie, którzy go bronią.

Jeden król znaczy pokój.

Uprzejmość jest zbroją damy.

– Najbardziej podobają mu się te, w których rycerze walczą z potworami.

– Czasami to właśnie rycerze są potworami, Bran.

Najwięksi głupcy często okazują się mądrzejsi od tych, którzy się z nich śmieją.

(…) słowami nie wygrywa się bitew.

Jeśli lód może parzyć (…) to miłość i nienawiść mogą zawrzeć małżeństwo. Góry czy bagna, co za różnica. Ziemia jest tylko jedna.

Śluby miały tę przewagę nad bitwami, że rzadziej obcinano na nich ludziom nosy.

Każda czynność może być modlitwą, jeśli wykonujemy ją tak dobrze, jak tylko potrafimy.

(…) miłość nie zawsze jest mądra. Często wiedzie nas do wielkich szaleństw, lecz mimo to słuchamy serca… bez względu na to, co nam nakazuje.

– Valar morghulis – odpowiedziała Missandei po starovalyriańsku.

– Wszyscy muszą umrzeć – zgodziła się Dany – ale módlmy się, by nie nastąpiło to zbyt szybko.

W takich czasach jak obecne lepiej jest być kimś pozbawionym znaczenia.

Niektóre bitwy wygrywają miecze i włócznie, a inne gęsie pióra i kruki.

Nawet odważni ludzie często wolą być ślepi, gdy boją się coś zobaczyć.

W każdym mężczyźnie drzemie dzika bestia, a kiedy dać mu miecz albo włócznię i wysłać go na wojnę, ta bestia zaczyna się budzić ze snu. Wystarczy zapach krwi, żeby ocknęła się na dobre.

Obrażają mnie tylko kłamstwa, nigdy szczere rady.

Wolność jest niebezpieczna, ale większość ludzi jest w stanie polubić jej smak.

Jeśli zabijesz człowieka niechcący, będzie tak samo martwy jak wtedy, gdy zrobisz to celowo.

Jeśli pieśń sprawia, że dziewczyna chce zdjąć ubranie, by poczuć na skórze pocałunki dobrego, ciepłego słońca, to czy to jest wina minstrela?

Królowa musi słuchać wszystkich – przypomniała mu. – Wysoko i nisko urodzonych, silnych i słabych, szlachetnych i podłych. Jeden głos może kłamać, ale w wielu zawsze można odnaleźć prawdę.

Martwy wróg to radość na wieki.

Nic nie wiesz, Jonie Snow.

Jest odpowiednie narzędzie do każdego zadania i odpowiednie zadanie dla każdego narzędzia.

– Litterfinger to kłamca…

– … i do tego jest czarny, powiedziała wrona o kruku.

Porażka to choroba, na którą lekarstwem jest zwycięstwo.

Jestem mały, pokraczny i naznaczony blizną, ale (…) w łożu, gdy zgasną świece, jestem zbudowany nie gorzej od innych mężczyzn. Po ciemku jestem Rycerzem Kwiatów. (…) Jestem szczodry. Odpłacam lojalnością za lojalność. Dowiodłem, że nie jestem tchórzem. Przewyższam też większość ludzi bystrością. To z pewnością coś znaczy. Potrafię nawet być dobry. Obawiam się, że u Lannisterów to rzadkość, ale wiem, że znajdę gdzieś w sobie tę cechę. Mógłbym… mógłbym być dla ciebie dobrym mężem.

To, jak urządzony jest świat. Prawda otacza cię zewsząd i łatwo jest ją dostrzec. Noc jest ciemna i pełna strachów, a dzień jasny, piękny i pełen nadziei. Jedno jest czarne, a drugie białe. Istnieją lód i ogień. Nienawiść i miłość. Gorycz i słodycz. Pierwiastek męski i żeński. Ból i przyjemność. Zima i lato. Dobro i zło. (…) Śmierć i życie. Wszędzie napotkasz przeciwieństwa. Wszędzie toczy się wojna.

(…) litość to śmierć pożądania.

Jeśli chcesz patrzeć, musisz też pokazywać.

Podczas walki najlepszą obroną jest szybkie uderzenie miecza, które zabije przeciwnika, a nie chowanie się za tarczą.

(…) nikt się nie wzbogaca dzięki dobroci.

Dąb pamięta żołądź, żołądź śni o dębie, a w obu żyje pniak.

Bogowie stworzyli ziemię dla wszystkich ludzi. Gdy jednak nadeszli królowie ze swymi koronami i stalowymi mieczami, oznajmili, że cała należy do nich. Mówili: „To moje drzewa. Nie wolno wam jeść tych jabłek. To mój strumień. Nie wolno wam łowić w nim ryb. To mój las. Nie wolno w nim polować. Moja ziemia, moja woda, mój zamek, moja córka, trzymajcie ręce z dala od nich, bo je wam odrąbię, ale jeśli przede mną klękniecie, to może pozwolę wam trochę powąchać”. Nazywacie nas złodziejami, ale złodziej przynajmniej musi być odważny, sprytny i szybki. Klękacz musi tylko klękać.

Była jego skarbem sekretnym

jego wstydem i nadzieją ratunku.

A twierdza i łańcuch były niczym

wobec jej pocałunków.

Bo od złotych dłoni zawsze chłodem wionie,

a dotyk kobiety jest ciepły…

A kim to jesteś, rzekł dumny lord,

że muszę ci się kłaniać?

Jedynie kotem innej maści,

takiego jestem zdania.

W płaszczu czerwonym albo złotym,

lew zawsze ma pazury.

Lecz moje równie ostre są

i sięgną twojej skóry.

Tak gadał ten lord Castamere

tęgiego zgrywając zucha,

Dziś w jego zamku płacze deszcz

którego nikt nie słucha.

Dziś w jego zamku płacze deszcz

i nie ma kto go słuchać.

(…) czyny są prawdziwsze od słów.

Czemu nie zostawią mnie w spokoju? Chcę odpocząć, to wszystko, odpocząć i trochę się przespać, a może trochę umrzeć.

– (…) a skoro już o tym mówimy, znajdź też łoże swej żony. (…)

– Dziękuję, znalazłem je. To ten mebel między oknem a kominkiem. Ma baldachim z aksamitu i materac wypchany gęsim puchem.

– Cieszę się, że o tym wiesz. Być może powinieneś też spróbować odnaleźć kobietę, która je z tobą dzieli.

Czasami sobie myślę, że wszyscy tylko udają odważnych, a wcale tacy nie są. Może to dzięki udawaniu stajemy się odważni.

(…) dobra groźba często jest skuteczniejsza niż cios.