Frank Herbert

Nie mogę się lękać.

Strach zabija umysł.

Strach jest małą śmiercią, która niesie ze sobą całkowite unicestwienie.

Stawię mu czoło.

Pozwolę, aby zalał mnie i przelał się przeze mnie, a kiedy odpłynie, obrócę oko swej jaźni i spojrzę na jego drogę.

Tam, gdzie przeszedł strach, nie będzie już nic.

Zostanę tylko ja.

Jestem jak dobrze wyprowadzone drzewo owocowe. Uginam się od dobrze prowadzonych uczuć i zdolności, zaszczepionych we mnie co do jednego i wszystkie one czekają, żeby ktoś inny je zebrał.

Ci, co mogą coś zniszczyć, mają to w ręku.

Kiedy staramy się skryć nasze najgłębsze pragnienia, zdradzamy się całymi sobą.

Umysł rozkazuje ciału i ono jest posłuszne. Umysł rozkazuje sobie samemu i natrafia na opór.

Kiedy religia i polityka jadą na tym samym wozie, ci, co powożą, wierzą, że nic nie może im stanąć na drodze. Zaczynają pędzić na łeb na szyję… i nie pamiętają, że pędzącemu na oślep człowiekowi ukazuje się przepaść, kiedy już jest za późno.

Smutne jest rozstanie z przyjaciółmi; miejsce to tylko miejsce.

Blichtr płynie z miasta, mądrość z pustyni.

A jakże łatwo jest zabić wykorzenioną roślinę. Szczególnie kiedy się wsadzi ją we wrogą glebę.

Szukaj swobody, a staniesz się niewolnikiem swoich pragnień. Szukaj dyscypliny, a znajdziesz wolność.