Wróżbita amator snuje domysły Los uderza światłem o prawdę Węże toczą jajo mądrości Widz ćwiczy kontemplację… — Ewa Klajman-Gomolińska

Żyjemy w szafie

Pokolenie bez wojny po wojnie

(...)

W twoim ogrodzie kultywujesz strach

Ja w swoim sieję rozpacz

Więc wyjdź ku słońcu Wyjdź z szafy Wyjdź ku mnie

I patrz na mnie poza kościołem

Poza świadomością Między wierszami

(...)

Pomilczymy razem

Biała otchłań tej kartki Niema jak niepisanie na niej

(...)

Mam bardzo dużo czasu i bardzo dużo kartek

Wszystkie są białe i czyste poza czasem

I czekają na moje rozdygotanie litery

Na mój interpunkcyjny płacz Krzyk mojej frazy

Na łańcuch splot Wątek zakończenie Fabuła inwokacja

Pieszczota kartki

(...)

Prawem sekretu wielkiego smoka

Wpatruję się w pustą kartkę

I widzę w niej siebie prawem lustra

Ty więc staniesz się moim spełnieniem

Nim entelechia pchnie nasz statek

Muzyką ku ostatecznej formie