Emma Bull

– Powiedział, że nie jesteś ładna, ale za to intrygująca. I że nie jesteś najlepszym muzykiem, jakiego słyszał w życiu. W technicznym sensie. Ale mimo to potrafisz skupić na sobie uwagą publiczności. (…)

– Wierz mi, skarbie, że Willy podał ci mocno okrojoną wersję – rzucił z uśmiechem [Pohuka] i przemaszerował przez salon do kuchni, idąc za zapachem kawy.

Dobrze byłoby mieć pewność, że nie spali się własnego mieszkania podczas snu.

Wszyscy jesteśmy nieśmiertelni, dopóki nie umrzemy.

I możemy udawać, że pochodzimy z innego świata. Zostawić prawdziwy daleko za sobą. (…) Możemy tańczyć, jeśli tylko chcemy. Mamy przed sobą całe życie, twoje i moje.

Czasami kilku musi cierpieć dla dobra wielu.

– Pohuka. – Eddi nachyliła się do przodu i przeszyła go wzrokiem. – Dużo ryzykowałeś i zadałeś sobie wiele trudu po to, żeby zmienić mnie w pocisk do swojej broni. Niestety, jestem pociskiem, który myśli i chce wiedzieć, dlaczego nim strzelają.

Nie bądź cierniem w zadku.

Nie zawsze możemy mieć wpływ na to, co przynosi nam życie.