– Nie lubisz jej? – Nie tylko jej. Nie cierpię arystokracji. – Wydaje się miła. – O tak, jest. Ale chodzi mi… — Ekaterina Sedia

Gdy spotka cię wszystko, czego się zawsze bałeś, już nie masz się czego bać.

Sowin westchnął. „Możemy uciec razem”, powiedział szczurom. „Nikt za nami nie zatęskni, jesteśmy niekochanymi dziećmi świata. Jesteśmy kątami, do których nie zagląda płynący czas, więc tylko gromadzimy kurz i bezużyteczne wspomnienia”. Szczury dały do zrozumienia, że taki był zamysł, ich zamysł od samego początku.

– (...) A co z tymi Francuzami? Ojczulek Mróz westchnął z irytacją. – Czy wy, przygłupy, nie zauważyliście, że gdy tylko zaczyna się obca inwazja, macie rekordowo mroźne zimy? Jak myślisz, czyja to robota, co? – Twoja? – Fiodor wypił następny kieliszek cuchnącego samogonu. – Dlaczego? – Bo mi zależy – odparł Ojczulek Mróz; pijacka szczerość zabarwiła jego głęboki głos. – Dbam o was, powierzchniowe skurwysyny, w przeciwieństwie do waszego głupiego, mięczakowatego boga. – Przez jakiś czas byliśmy ateistami. Nawet materialistami.