Barbara Rosiek

Bo jaki jesteś ty, mój świecie? Niby wszystko takie proste, wszystko ma swoje określone miejsce. Tylko, że ja nic z tego nie rozumiem albo rozumiem, kiedy jest już za późno.

Boże, ratuj mnie, kiedy nie zostanie człowieka we mnie ani żadnej innej siły, która powstrzymałaby pęd ku zagładzie.

A my chodzimy tu i tam,

i jeszcze tam,

i nie ma wiele chat z otwartymi drzwiami.

Można pukać,

ale nie wierząc już w nic.

A może nie trzeba mówić? Może trzeba coś zrobić?

Być spadającą gwiazdą w czyichś marzeniach i spełniać każde życzenie.

Brak wiary w siebie jest początkiem końca w życiu narkomana.

Boję się mówić. Zapomniałam, jak się mówi. Nie wiem, kim jestem, ale nie wiem też, kim oni są.

Bunt nadaje życiu wartość.

Cena jest nie do zapłacenia.

Budzę się i zasypiam z nowym pomysłem samobójstwa.

Będą mi zabierać spokój w chwilach szczęścia, przypominać koszmary w snach.

Budzi się we mnie tyle emocji nie znanych wcześniej, które trzeba oswoić w różnych konfiguracjach i które zderzają się ze sobą jak nieobliczalne cząstki atomu. Tysiące nieprzewidzianych eksplozji o różnej sile.