Barbara Rosiek

Ćpun-skurwysyn,

Ćpun-złodziej,

Ćpun-morderca.

Idę ulicą – puste miejsca

Płaczę – puste słowa

Wierzę – puste myśli

I na cmentarzu –

puste groby.

Jestem dzieckiem lęku. Jestem dzieckiem śmierci, którą noszę w sobie. Jestem swoją własną samozagładą. Ale jeszcze jestem.

Jestem takim malutkim kwiatkiem, wyrwanym z obojętności i wsadzonym w skałę. Nie przyjmę się tutaj. Ale czeka mnie jeszcze słońce, deszcz i gradobicie. A może jakiś wspaniały ptak słoni mnie swoim skrzydłem.

Gubię się w moim lęku.

Jak można przetrwać noc, taką noc, gdzie wszystko jest ostateczne i nieodwracalne? I nie można umrzeć. I trzeba tu być. Dlaczego musiałam umrzeć za życia?

Czasami tylko czuję, że zawadzam, że nie tutaj moje miejsce, nie wśród tych ludzi.

Choruję na śmierć. W żyłach lęk krąży zamiast krwi.

Ja tylko walczę o siebie.

Ja tylko nie chcę umierać.

Ja tylko pragnę pokochać.

Filipie, gdy robiłeś mi pierwszy zastrzyk, wierzyłam, że dajesz mi szczęście. Ale ty już wiedziałeś, że mnie zabijasz. I cieszyłeś się, że kiedyś nie będziesz umierał sam.

Jak nie dać się sobie, jak walczyć ze sobą, co w sobie zabić, by inne żyło?

Dlaczego lubię być sama?