Arthur Schopenhauer

Kiedy woła się z emfazą: „honor stoi ponad życiem”, znaczy to na dobrą sprawę tyle: „Byt i pomyślność są niczym; istotne jest to, co sobie inni o nas pomyślą”.

Rzadziej jeszcze zdarza się poznanie i docenienie doskonałości niż jej stworzenie.

Na świecie ma się do wyboru tylko samotność lub pospolitość.

Pogodzić uprzejmość z dumą – oto sztuka.

Prawda, iż na ogół mędrcy mówili zawsze to samo, a głupcy, tj. przytłaczająca większość ludzi, we wszystkich czasach, postępowali, też zawsze tak samo, tzn. dokładnie na odwrót; a i nadal tak będzie.

Grubiaństwo odnosi zwycięstwo nad każdą argumentacją.

Przede wszystkim każde towarzystwo wymaga wzajemnego przystosowania i odpowiedniej temperatury; dlatego im jest większe, tym bardziej mdłe.

Tak jak, wypływając na morze, zdajemy sobie z tego sprawę tylko dzięki temu, że przedmioty na brzegu oddalają się od nas i stają się coraz mniejsze, tak to, że coraz bardziej się starzejemy, poznajemy tylko po tym, że coraz starsi ludzie wydają się nam młodzi.

Kto zatem oczekuje, że w świecie diabły będą nosiły rogi, a błazny dzwonki, ten zawsze stanie się ich łupem lub igraszką.

Płeć niewieścia wymaga i oczekuje od płci męskiej absolutnie wszystkiego, a mianowicie wszystkiego, czego pragnie i potrzebuje: płeć męska wymaga od żeńskiej przede wszystkim i bezpośrednio jednej tylko rzeczy.

Przebaczać i zapominać znaczy wyrzucać przez okno cenne doświadczenia.

Jeśli idzie jednak o duchy naprawdę wielkie, jest chyba rzeczą naturalną, że będąc prawdziwymi wychowawcami rodzaju ludzkiego, mają one równie mało skłonności do częstego obcowania z innymi ludźmi, jak pedagodzy do uczestnictwa w hałaśliwej zabawie dzieci.