Zbrojni. Świat Dysku. Tom 15

Rekruci, to jest wasza pałka służbowa. – Przerwał na chwilę, sięgając pamięcią do czasów służby wojskowej. – Będziecie o nią dbać. Będziecie z nią jeść, z nią spać… (…)

– O co jeszcze chodzi, młodsza funkcjonariusz Angua?

– Jak dokładnie mamy z nią spać?

– No więc… chodziło mi o to, że… Kapral Nobbs, w tej chwili przestańcie chichotać!

Angua sięgnęła po butelkę i sprawdziła etykietę.

– Prawdziwa, Autentyczna Podmokłogórska Rosa G.S.P. Dibblera – odczytała.

– On tego nie przeżyje! Tu jest napisane: sto pięćdziesiąt procent!

Powodem, dla którego bogacze są tacy bogaci, (…), jest to, że mogą wydawać mniej pieniędzy.

Czasami lepiej użyć miotacza ognia niż narzekać na ciemność.

Bibliotekarz był oczywiście wielkim entuzjastą czytelnictwa jako takiego, ale sami czytelnicy działali mu na nerwy. Było coś… bluźnierczego w tym, jak stale zdejmowali książki z półek i odczytywaniem zużywali słowa.

Bo gdyby ludzie chcieli zauważać wszystko, co się dzieje dookoła, nikt by niczego nie robił.

– Oto historia mojego życia. – Pies westchnął. – Tam jest Gaspode. Kopnijmy go.

Nawet dziesięć tysięcy krasnoludów, jedzących bez przerwy nożem, widelcem i łopatą, nie doprowadziłoby do istotnego zmniejszenia szczurzej populacji Ankh – Morpork. To był główny temat krasnoludzkich listów do domu: przyjeżdżajcie tu wszyscy i zabierzcie keczup.

Jeśli już musisz spojrzeć wzdłuż drzewca strzały z jej niewłaściwego końca, jeśli ktoś ma cię w swej mocy, to módl się jak tylko potrafisz, żeby był złym człowiekiem. Ponieważ źli lubią władzę, władzę nad ludźmi – chcą widzieć twój strach. Chcą byś wiedział, że umierasz. Dlatego gadają. Napawają się swoją przewagą.

Czasami lepiej zapalić miotacz płomieni niż narzekać na ciemność.

Kiedy człowiek zostaje strażnikiem, przestaje być czymkolwiek innym.

(…) labirynt [w ogrodach Patrycjusza] był tak mały, że ludzie gubili się, szukając go po okolicy.

– VIA CLOACA – odczytał [krasnolud]. – Hm… zaraz, chwileczkę… Via to dawne słowo, oznaczające drogę lub ulicę. Cloaca znaczy… – Wytrzeszczył oczy w ciemności. – To kanał ściekowy – oświadczył.

– Co to jest?

– Tak jakby… czekaj, gdzie trolle wyrzucają swoje… nieczystości?

– Na ulica – wyjaśnił Detrytus. – Higienicznie.

– To jest… podziemna ulica dla… no, dla odchodów. Nie wiedziałem, że jest taka w Ankh-Morpork.

– Może Ankh-Morpork nie wie, że jest taka w Ankh-Morpork.

– Słusznie. Masz rację. Ten kanał jest stary. Dotarliśmy do samych trzewi ziemi.

– W Ankh-Morpork nawet gówno ma swoją ulicę – stwierdził Detrytus z podziwem i zachwytem w głosie. – to rzeczywiście kraina wielkie możliwości.

Rzeka po dnie swego koryta wlokła się smętnie niczym student około pierwszej w nocy.

Módl się, żebyś nigdy nie stanął przeciwko dobremu człowiekowi. Zabije cię bez jednego słowa.

Para czarno ubranych skrytobójców zastąpiła mu drogę uprzejmie, lecz w sposób sugerujący, że nieuprzejmość wciąż pozostaje otwartą opcją.

Jeśli zdarzyła się zbrodnia, musi być wymierzona kara.

Bibliotekarz Niewidocznego Uniwersytetu jednostronnie zdecydował zwiększyć poziom zrozumienia, tworząc „Słownik orangutańsko-ludzki”. Pracował nad nim od trzech miesięcy. Nie było to łatwe. Na razie doszedł do „uuk”.

Jeśli człowiek ma dość pieniędzy, trudno mu w ogóle popełnić jakieś przestępstwo. Zdarzają mu się tylko zabawne, drobne niezręczności.