Stephenie Meyer

– Gdybym mógł śnić, śniłbym tylko o tobie. I nie wstydziłbym się tego.

Jeśli chcesz żyć musisz wiedzieć po co żyjesz.

Właśnie tu spotkało mnie szczęście, o jakim nawet nie marzyłam, i nie warto było rozpaczać, że słodki sen dobiegał końca.

Nie ma krwi, nie ma żalu.

– Nie do tego mnie przyzwyczaiłeś – udało mi się w końcu wydusić.

– No cóż… – Przerwał, a potem wyrzucił z siebie szybko: – Doszedłem do wniosku, że skoro i tak skończę w piekle to mogę po drodze zaszaleć.

– Usiłujesz powiedzieć, że jestem twoim ulubionym gatunkiem heroiny?

– Kiedyś zgadnę – ostrzegłam.

– Lepiej nie próbuj. – Znów przybrał poważny ton.

– Bo co?

– A jeśli nie jestem pozytywnym bohaterem komiksu, tylko jedną z tych mrocznych postaci, z którymi walczy?

– Chętna uczynić z młodości zmierzch swego życia.

Przechylił głowę na bok i spojrzał na mnie zaciekawiony.

– Mącę w głowach?

– Nie zauważyłeś? A dlaczego niby wszyscy tańczą, jak im zagrasz?

Puścił to pytanie mimo uszu.

– Tobie też mącę?

– Bardzo często – przyznałam.

– Ludzie nie potrafią wyczuć zapachu krwi – zaoponował Edward.

– No cóż, ja potrafię. To od niego mnie mdli. Krew pachnie jak rdza i sól.

– Chętnie zostanę – uśmiechnął się delikatnie. – Przynieś kajdany, o pani. Jam więźniem twego serca.

– Tak łupnęło – oświadczyła Alice – że myśleliśmy już, iż kosztujesz Belli na lunch, i przyszliśmy zobaczyć, czy i nam coś nie skapnie. (…)

– Przykro mi, nie podzielę się. Nie mam jej jeszcze dosyć.