(…) w umyśle każdego człowieka istnieją zakamarki, w których ukrywa swoje najtajniejsze myśli, swoje… — Rafael Ábalos

(…) umysł i wyobraźnia ludzka są rzeczami

tajemniczymi i zdumiewającymi. Bez nich

człowiekowi niczego nie udałoby się

dowiedzieć o sobie samym i o wszechświecie.

Pozbaw istotę ludzką jej przemyśleń i marzeń,

a będziesz miał przed sobą najbardziej tępe,

najbardziej bezradne i najbardziej prymitywne

stworzenie na ziemi.

Naszym życiem rządzi przypadek. (…)

Już w momencie narodzin rozpoczynamy tę grę

o niejasnych regułach i niejasnych wynikach,

która kończy się dla wszystkich ludzi jednako.

Powtarzamy rzut kośćmi przy każdym zaczerpniętym

oddechu, nie wiedząc, czy szczęście będzie nam

sprzyjać, czy spełnią się nasze pragnienia,

czy to, o czym marzymy się ziści i czy złudzenia

zamienią się w prawdę. Grając w tę wciągającą,

magiczną grę zapominamy o naszych lękach i dzień

po dniu wybieramy cyfry powodzenia lub klęski,

a wszelkie starania, aby uniknąć pułapek losy są

tak nieskuteczne, jak łzy wylewane nad zmarłym.

Wyobraźnia ludzka nie zna granic i musimy

dbać jedynie o to, aby zaprząc mądrość do

służby w imię dobra, a nie wykorzystywać

jej ku zgubie rodzaju ludzkiego.