Ostatnio dodane

W każdym wywiadzie zadają mi pytanie, jakimi cechami powinien się charakteryzować pisarz i która z nich jest najważniejsza. Odpowiedź jest oczywista: najważniejszy jest talent.

Mam bardzo niewiele powodów, żeby biegać, więc muszę starannie je pielęgnować, i mnóstwo takich, żeby nie biegać.

Mięśnie są jak pojętne woły robocze. Jeśli ostrożnie, krok po kroku, zwiększa się obciążenie, uczą się je znosić. Jeśli zdoła się wyjaśnić im własne oczekiwania - najlepiej na przykładzie pracy, jaką są w stanie wykonać - mięśnie będą posłuszne, a stopniowo staną się mocniejsze.

Tego, co wiem o pisaniu prozy, w większości dowiedziałem się podczas codziennego biegania.

[...] niektóre procesy nie pozwalają na żadne modyfikacje. Jeśli stajesz się częścią takiego procesu, jedyne, co możesz zrobić, to przekształcić się - albo zniekształcić - przez uporczywe powtórzenia i uczynić ten proces częścią własnej osobowości.

Nic na tym świecie nie jest tak piękne jak wyobrażenia osoby tracącej powoli świadomość.

[...] niekiedy porażki są do pewnego stopnia nieuniknione. Nikt nie jest w stanie wygrywać przez cały czas.

Niestety, nie jestem już młody. Zbliżam się do wieku, w którym naprawdę dostaje się tylko tyle, za ile się zapłaci.

Granica oddzielająca zdrową pewność siebie od niezdrowej dumy jest cieniutka.

Są trzy powody, dla których odniosłem porażkę. Za mało trenowałem. Za mało trenowałem. I za mało trenowałem.

Własnemu ciału można rozkazywać do woli, rzecz w tym, że ciało bywa nieposłuszne, a przynajmniej nie jest posłuszne od razu.

W sali gimnastycznej, w której ćwiczę w Tokio, wisi plakat, a na nim widnieje napis: „Mięśnie zdobywa się z trudem i łatwo traci. Tłuszcz zdobywa się łatwo i traci z trudem”. Bolesna prawda, która pozostaje faktem.