Ostatnio dodane

[...] nikt nie nauczył nas się starzeć, nie wiem, jak to jest. Gdy jesteśmy młodzi, wydaje nam się, że ta choroba dotyka zawsze tylko innych.

Opisać Boga i jego intencje to tak, jakby ryba próbowała opisać wodę, w której pływa.

Celem pielgrzymki jest inny pielgrzym.

Wygląda [...] na to, że pamięć to szuflada zawalona papierami - jedne z nich są zupełnie nieważne [...]. Ale są też inne, wielorazowe, [...] książeczka szczepień dziecka, [...], świadectwo maturalne, zaświadczenie o ukończeniu kursu kroju i szycia.

Kiwaj się, ruszaj się, ruszaj. Tylko tak mu umkniesz. Ten, kto rządzi światem, nie ma władzy nad ruchem i wie, że nasze ciało w ruchu jest święte, tylko wtedy mu uciekasz, kiedy się poruszasz.

Czy wystarczy, żeby drugi człowiek był inny, z wyglądu lub wewnętrznie, w jakikolwiek sposób, żeby przestawały go dotyczyć ogólnie przyjęte prawa i zwyczaje. Czy te prawa zostały pomyślane i stworzone tylko dla takich samych ludzi?

Opowieść ma swoją bezwładność, nad którą nie można nigdy do końca zapanować.

[...] z cudzego życia nie da się zrozumieć wszystkiego.

[...] człowiek [...] stoi w samym centrum stworzenia i nasz świat jest światem ludzkim, nie boskim ani czyimkolwiek. Jednego tylko mieć nie możemy - życia wiecznego i, na Boga, skąd przyszedł nam do głowy ten koncept, żeby być nieśmiertelnymi?

Rysowanie nie jest nigdy odtwarzaniem - żeby ujrzeć, trzeba umieć patrzyć, trzeba wiedzieć, na co się patrzy.

Jestem pewien, że nie umiemy rozpoznać losu, jaki żłobią po drugiej stronie życia dla nas boskie rylce. Muszą się nam objawić dopiero we właściwej dla człowieka postaci - czarno na białym. Bóg pisze lewą ręką i lustrzanym pismem.

„Wszyscy ludzie są równi od urodzenia. Po naszych rodzicach dziedziczymy tylko życie zwierzęce, a w nim - jak wiemy - nie ma najmniejszej różnicy między królem, księciem, mieszczaninem czy chłopem. Nie istnieje żadne prawo - boskie czy naturalne, które by mogło przeczyć tej równości”.