Matthew Pearl

Całe życie Lonzy było samobójstwem. W jego duszy stopniowo narastał lęk, aż w końcu w całym wszechświecie nie pozostało już nic poza Piekłem. W swej wyobraźni Lonza stał nad przepaścią wiecznej męki.

Bez względu na to, jak wykształcony jest człowiek, zawsze będzie miał takie podejście do przesądów, jak ta Francuzka do duchów: „Je n’y crois pas, mais je les crains” – Nie wierzę w duchy, ale mimo to się ich boję.

Dla człowieka, który woła głośno o sprawiedliwość, zgoda na taki żałosny kompromis ze swoimi prześladowcami to doprawdy zbyt wiele.

Dantejskie Piekło jest częścią naszego świata w takim samym stopniu, w jakim stanowi ono część świata podziemnego, i nie powinno się go unikać, lecz raczej konfrontować się z nim – stwierdził Lowell – W naszym życiu bardzo często sondujemy jego głębię.

A to, o czym oni ośmielają się marzyć, ty miej śmiałość czynić.

Ciągle kusiło go, by uwierzyć, że świat jest tylko pułapką zastawioną na słabego człowieka, by schwytać go w sidła grzechu. (…). Dla jego przodków wielką tajemnicą życia była obecność grzechu, dla doktora Holmesa była nią obecność cierpienia. Nigdy się nie spodziewał, że jest go aż tyle.

Bez czynu uczony nie jest jeszcze człowiekiem. Idee muszą działać poprzez kości i ramiona dobrych ludzi, inaczej to tylko mrzonki.

Istnieje rzecz jeszcze gorsza od największej klęski (…). Jest nią strach przed klęską.

Czasami tylko przechodząc przez najmroczniejszą ciemność znajdujemy światło.

„Głęboka oryginalność” była dziś tak powszechna, że ktoś niezorientowany mógłby ją uznać za najbardziej pospolity produkt.