Zemsta ducha

Pomyślałam, że podwieczorek z panią Caffrey to wspaniały pomysł. Kawałek sera i kromka ciemnego chleba zupełnie wystarczą. No i mała pogawędka. Dowiem się, co tam słychać u naszego brodacza z dywanika.

Teraz czas nie miał już żadnego znaczenia. Byle tylko przeżyć kolejny dzień. Najgorsi byli nadzorcy. Ich tyrania miała jeden cel – przemienić więźniów w bezwolne zwierzęta.

– Widzę, że nic nie rozumiesz – stwierdził chłopiec o imieniu Alby. – Przeszedłem długą drogę, żeby się tu znaleźć. Dłuższą, niż możesz sobie wyobrazić.

– Ach tak? – powiedziałam, nie mając pojęcia, jaka odległość jest przedmiotem rozmowy. – Możesz trochę jaśniej?

– Pochodzę z roku 1849.