Libba Bray

Nie da się nigdy nikogo poznać do końca. Dlatego jest to jedna z najbardziej przerażających rzeczy – przyjmowanie kogoś na wiarę i nadzieja, że on przyjmie nas tak samo. Jest to stan równowagi tak chwiejnej, że aż dziw, iż w ogóle się na to decydujemy. A mimo to…

Każde zakończenie stanowi początek czegoś nowego.

Nadal tam jest. Ze zniszczonym kwiatem w dłoni. Daleko za nami. Mała gasnąca gwiazda, która wypadła z naszej konstelacji.

„Pozwolę ci wypić szampana”. To nie jest obietnica – to przekupstwo, żeby się mnie pozbyć. Kiedyś wszystko robiłyśmy wspólnie, a teraz nie możemy nawet pójść razem na bazar, nie doprowadzając do awantury. Przynoszę jej wstyd i rozczarowanie. Córka której nie chce nigdzie zabierać, nie tylko do Londynu, ale nawet do domu starej matrony, która podaje słabą herbatę.

– Znów się zamyśliłaś – mówi Tom, rzucając mi podejrzliwe spojrzenie.

– Przepraszam.

Tak, przepraszam, przepraszam za wszystko.

Tom wzdycha długo i ciężko, a zaraz potem dodaje:

– Nie przepraszaj, po prostu przestań.

– Dobrze, przepraszam – mówię bez zastanowienia.

My rozmawiamy tylko o pogodzie, a jeśli pogoda jest kiepska, udajemy, że jej nie zauważamy.

W oknach znajdują się witraże, kolorowe reklamy Boga (…).

To się nie dzieje. To się nie dzieje. To się nie dzieje.

W garde narasta krzyk. Jeśli pozwolę mu się wyzbyć, nigdy już nie umilknie.

Rzeczy nie są dobre ani złe same z siebie. Stają się takie przez to, co z nimi robimy.