José Carlos Somoza

Sztuka żąda wszystkiego, ponieważ w zamian daje wieczną rozkosz.

Bosch pomyślał, że ludzkość w jakimś sensie również się zestarzała. Nie było już z miejsca na naiwne człowieczeństwo. To źle czy dobrze?

I koniec z pozytywnym myśleniem, nadeszła pora pozytywnego d z i a ł a n i a, prawda Hendri?

Świat prawie zawsze jest przygotowany na wszystko.

Czy ktoś ponosi winę za to, że pragnie tego, co wszyscy.

– Rip van Winkle cierpi na ten sam problem co Europa: rozbita unia. Wiesz, jaki my, Europejczycy, mamy problem? Chcemy pozostać sobą, nie przestając być Całością. Próbujemy globalizować nasz indywidualizm. Ale świat potrzebuje coraz mniej indywidualistów, coraz mniej ras, mniej narodów, mniej języków. Świat chce, żebyśmy wszyscy mówili po angielsku i byli odrobinę liberalni. Niech Babel mówi po angielsku i niech sobie wieża trwa, deklaruje świat. Tego wymaga globalizacja, a Europejczycy aspirują do niej, nie rezygnując ze swojej pozycji jednostki. Ale czym jest dziś jednostka? Co oznacza bycie Francuzem, Anglikiem czy Włochem? (…) Niczym się już od innych nie różnimy. (…) Zastanawiam się, co byśmy zobaczyli pod skórą Europy, gdybyśmy ją zdrapali. Jak sądzisz?

– Musielibyśmy ją długo zdrapywać, Paul.

Szczerość dla wielu oznacza jedynie obowiązek powstrzymania się od kłamstwa.

Rip van Winkle mógł, jeżeli okazało się to konieczne, łamać wszelkie przepisy oraz postępować niezgodnie z zasadami oraz decyzjami najwyższych władz. Ponadto co tydzień dokonywał autoregulacji. Jeżeli stwierdził, że nie uzyskał żadnego „rezultatu”, natychmiast wymieniał kierownictwo.

Jeśli pozwolisz się pokonać w sprawach drobnych, wkrótce przegrasz z kretesem w tych wielkich.

Przerażony tłum nie należy do zagrożeń, którym człowiek może się nauczyć przeciwstawić, podobnie jak nie można się nauczyć chodzić po spirali cyklonu.

Sztuka to nic innego, jak tylko pieniądze.

Literatura i rzeczywistość to nieporównywalne kategorie.