José Carlos Somoza
Cytaty
Średnik, kropka i spacja, kropka i koniec tekstu życia.
Tkwią w nas drobne sprawy domowe, drobne, kruche, jak dzieci. Drobne zdarzenia, ważniejsze niż całe nasze życie. Wiem, że walczy pani, żeby przypomnieć sobie coś takiego.
Nie chciał być wyjątkiem: nie chciał schodzić ze sceny, nie znosił odstawać. „Musisz – pomyślał – grać zgodnie z regułami.”
Według mnie istnieje pewna bariera (…). Bariera, której sztuka nie zdoła nigdy przekroczyć, moja droga. Są to uczucia. Z jednej strony są ludzie. Z drugiej – sztuka. Nic na świecie nie może zniszczyć tej bariery. Jest nie do przebycia.
Miała w sobie coś, co zniechęcało do niej natychmiast (…) Zdawało mu się, że odkrył, co ją dzieliło od ludzi powolna, głęboka nienawiść, jak podskórna trucizna. Panna Wood wydzielała nienawiść wszystkimi porami. (…) Oslo wiedział, że za tą twierdzą nie do zdobycia kryła się biedna, samotna i lękliwa istota, pojawiająca się czasem w jej oczach.
Jedynym sensem sztuki jest sztuka sama w sobie.
Tęskniła za geniuszami jak ptak za nieograniczonym przestworzem.
Światło było miłe i kuszące: marzenie motyla samobójcy.
Wspomnienia są liniami na bieli: wymażemy je, będziemy inni, przestaniemy być.
Stare ubrania zamieniają się w mały cmentarz pamięci.
Krytycy nie przydali jej się na nic, to było chyba oczywiste. Czy krytycy w ogóle przydają się na cokolwiek?
Jesteśmy tym, za co inni płacą, żebyśmy byli.
