Dziennik z więzienia

Patrzę na lufy skierowane w moja stronę, jacyś żołnierze jakby, część z nich biegnie na górę. To grupa interwencyjna, teraz kojarzę, kilka osób. Biegają nerwowo, jakby w panice, szybkie oddechy, pokrzykiwanie. "Jaki kraj, takie FBI", myślę, ale wcale nie jest mi do śmiechu.

Więzienie jest takim odkurzaczem relacji. Wszystkie brudy i paprochy zostają wessane i sprzątnięte. Czyszczenie do podstaw. Zostaje to, co w relacjach najtrwalsze i najcięższe.

Od stu dni nie jadłem rzodkiewki, ogórka, pomidora, cebuli, sałaty, kalafiora, brokułu, cukinii, bakłażana. Do żadnego dania nie są używane sól ani pieprz. Nie dostaję masła, tylko margarynę, której nie jem. Nie mam oleju ani oliwy w żadnym daniu. Zero pietruszki, szczypiorku, czegokolwiek zielonego.

Cela ma 5m2 i opuszczam ją raz dziennie na godzinę. Aby spacerować w klatce o długości 10 metrów i szerokości 3 metry. Przez dach klatki zbudowany z wielu krat widzę niebo w postaci kwadratów o centymetrowej szerokości. W mojej celi jest okienko o rozmiarach 40x30 cm, też zasłonięte zasłoną z pięciu krat.