Przykro było żurawiowi, Że samotnie ryby łowi. Patrzy – czapla na wysepce Wdzięcznie z błota wodę chłepce. — Jan Brzechwa

Tańcowała igła z nitką,

Igła – pięknie, nitka – brzydko.

Mieszkała stonoga pod Białą,

Bo tak się jej podobało.

Raz przychodzi liścik mały

Do stonogi,

Że proszona jest do Białej

Na pierogi.

Ucieszyło to stonogę,

Więc ruszyła szybko w drogę.

Nie pieprz Pietrze pieprzem wieprza

Wtedy szynka będzie lepsza