Hanya Yanagihara

(…) cała sztuka z przyjaźnią polega na tym, żeby znaleźć ludzi lepszych od siebie, nie inteligentniejszych, nie bardziej cool, ale lepszych, serdeczniejszych i bardziej wybaczających, a potem szanować ich za to, czego mogą cię nauczyć, i słuchać ich, gdy mówią ci coś o tobie samym, choćby i najgorszego… albo i najlepszego, to się zdarza; i ufać im, co jest najtrudniejsze ze wszystkiego. Ale też i najlepsze.

Ale zdaje sobie sprawę, że musi być ostrożny: posmakował złości i wie, że musi ją kontrolować. Czuje, że ona chce mu się wyrwać z ust rojem jadowitych czarnych much.