konwulsje serca w zmaganiach dwojga o sens umarło jutro — Ewa Klajman-Gomolińska

złotego runa

sefer podąża pędem

lokomotywy

rozsiane perły Tory

lśnią w żydowskich źrenicach

prognoza iksa

chwyta za gardło bólem

rozścielonych chwil

one są zapowiedzią

spowiedzi liści latem

rozbudzony zmysł

broni się przed bolesnym

poparzeniem ran