Książka jest jak list w butelce. Wysyłam w świat wiadomość, ale kto i gdzie ją wyłowi, tego nie wiem. — Ewa Bagłaj

Bo przecież, żeby kogoś trzymać za rękę, trzeba najpierw swoją dłoń otworzyć.

Bo jeśli można o kimś powiedzieć, że jest urodzonym szczęściarzem, to na pewno o Natalii. To taka dziewczyna, której dusza zapytana przez Boga o to, czy woli przyjść na świat jako piękna, jako mądra czy raczej jako dobra osoba, widocznie miała dość przytomności, aby odpowiedzieć: – Biorę wszystko!

– Ta klacz była krzywdzona przez ludzi, odczuwała, głód, strach i rwący ból w kopytach, a jednak nigdy w nas nie zwątpiła. Nie znarowiła się. Nadal potrafi z jednakową cierpliwością okazywać mnóstwo ciepła i sympatii. Jest dla maluchów jak żywa przytulanka. Służy nie tylko do jazdy, ale i do wywoływania uśmiechów u tych dzieci, które znają tylko ból i przerażenie. Dzięki temu, co przeszła i jaka jest, możemy się od niej uczyć wybaczania, zaufania i miłości.