Donatien Alphonse François de Sade

Powołaniem kobiety jest być suką albo wilczycą i należeć do wszystkich, którzy jej pragną.

Jakże by można uznać za grzech najintymniejszą więź w naturze?

Gdyby natura zabraniała sodomii, incestu, masturbacji i tym podobnych rzeczy, nie pozwalałaby nam znajdować w nich rozkoszy. Niemożliwe również, by tolerowała to, co ją znieważa.

Zawsze byłem przejęty tak wielkim respektem dla Pisma Świętego, zawsze wierzyłem, że niebo stoi otworem przed tymi, którzy naśladują bohaterów tej świętej księgi… Ach, mój drogi! Nie dziwi mnie już szaleństwo Pigmaliona! Czyż historia świata nie jest pełna podobnych słabostek? Nie trzebaż było od tego zacząć, aby zaludnić ziemię? A w jaki sposób mogło to stać się zbrodnią, jeśli wówczas nią nie było? Co za niedorzeczność! Młoda dziewczyna nie może mnie podniecać, ponieważ miałem nieszczęście przyczynić się do wydania jej na świat?! To, co winno najbardziej ją do mnie zbliżyć, ma być powodem oddalenia? Mam patrzeć na nią chłodno i obojętnie, ponieważ jest do mnie podobna, ponieważ płynie w niej moja krew, a więc dlatego, że jednoczy w sobie wszystkie zalety zdolne wzbudzić najgorętszą miłość! (…) Królestwo piękna i święte prawa miłości nie mają nic wspólnego z nędznymi konwencjami społecznymi.

Im bliższy krwią będzie nam przedmiot pożądania tym czarowniejszych doznamy rozkoszy.

To co najpodlejsze, najsurowiej zakazane, najbardziej pobudza umysł… i prowadzi do najrozkoszniejszego wyładowania.

Życie żąda od nas obłudy i hipokryzji.

Kto zaś uważa że dla okrągłego klucza przeznaczona jest owalna dziurka, sprzeciwia się zdrowemu rozsądkowi.