Lizystrata

Gdybyś tak dmuchnął w nią, niby w stos

Jakichś śmieci, huraganem zakręcił ją w wir,

Wyobracał jak trąba powietrzna wichurą.

I podniósł ją w górę wysoko, i wtem

Puścił nagle, a ona spod nieba, spod chmur

Zleciałaby w dół.

I nabiłaby się – prosto na kutas!

Ciężko kobiecie samej spać bez żadnej kuśki.

Biedaku, jak straszne spotkało cię zło!

Oszukany, nieszczęsny! Opuszcza cię duch!

I ja także boleję wraz z tobą!

Bo jakaż moszna by mogła to znieść,

Jaka dusza i jaja, i lędźwie, i zad?

Bo napiętyś jak łuk

I nie możesz poruchać o świcie.