Arthur Rimbaud

Dlaczego nie wspomaga mnie Chrystus, darząc moją duszę szlachectwem i wolnością? Niestety, Ewangelia przeminęła! Ewangelia! Ewangelia.

Myślę o rodzinach jak moje, zawdzięczających wszystko Deklaracji praw człowieka.

I wiosna przyniosła mi okropny śmiech idioty.

O brzasku, uzbrojeni w cierpliwość gorejącą, wkroczymy do świetnych miast.

Ale zegar nigdy nie wybije godziny samego tylko bólu.

Nuda nie jest już moją miłością. Przystępy wściekłości, rozpusta i szaleństwo – których znam wszystkie uniesienia i klęski – całe moje brzemię jest zdjęte. Oszacujemy bez przesady granice mojej niewinności.

Moje życie, jeżeli mnie pamięć nie zawodzi, było nie­gdyś ucztą, na której otwierały się wszystkie serca, płynęły wszystkie wina.