Alice Sebold

Zaczęłam opuszczać swoje ciało, zaczęłam zamieszkiwać powietrze i cisze. Płakałam i walczyłam, żeby nie czuć.

Alkohol powodował, że czarny materiał stawał się jeszcze bardziej czarny. Zdumiało ją to. Zanotowała w swoim dzienniku: „Wódka działa na materiał tak jak na ludzi”.

Naiw­nie miała nadzieję, że które­goś dnia ból zelżeje, nie wiedząc, że będzie jej ciążył na no­we i od­mien­ne spo­soby przez resztę życia.

„Jak popełnić zbrodnię doskonałą” – w niebie była to znana gra. Ja zawsze wybierałam sopel lodu: broń się topi.

Zbrodnia krwią zamyka drzwi. Po ich drugiej stronie znajduje się świat niewyobrażalny dla innych.

Życie to dla nas wieczne wczoraj.

Pierwszy pocałunek to znak, że do drzwi puka przeznaczenie.